- Dobra- rzekłem sucho.
- Co dobra?- popatrzyła na mnie nierozumnie.
- Nauczę Cię rozmawiać- powiedziałem ruszając. Rosalie podążała za mną. Usiadłem a z tym zaczął wiać wiatr. Pokazałem suczce łapą znak by też siadła. Zamknąłem oczy i wsłuchiwałem się co mówi wiatr. Przeszkadzał mi tylko fakt, że jestem na obcej ziemi, z obcymi psami i na dodatek mam kogoś nauczyć rozmawiać z moim jedynym przyjacielem. Otworzyłem na chwile oczy. Oprócz świstu wiatru słychać było też monotonne wiercenie się Rosalie. Popatrzyłem na nią.
- Co?- popatrzyła ze zdziwieniem.
- Jesteś zbyt nerwową duszą, bym mógł Cię nauczyć.- powiedziałem to i zamknąłem oczy.
Rosalie?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
W komentarzach proszę nie zamieszczać kłamstw, przekleństw i niedotyczących sfory informacji. Jeśli nie należysz do bloga podpisz się "Nienależący do sfory", a jeśli należysz "~~Sibi*" lub "/Sibi*".
*Oczywiście imię swojego psa