od Ritty do dokończenia

Zostałam w gabinecie sama, co prawda dostałam leki przeciw bólowe i uspokajające nadal byłam obolała i przestraszona. Weterynarz zabrał mnie na rentgen i wykonał szybki telefon do Matki Susan, że musi operować inaczej stracę tylnią łapę. Matka Susan musiała się zgodzić, ponieważ dwóch pomocników weterynarza przeniosło mnie na stół operacyjny i dalej nic nie pamiętam. Obudziłam się widząc jak za mgłą Susan i słysząc rozmowę w tle. Tylnia łapa była bardzo dobrze zawinięta w bandaże, musiałam zostać w klinice kilka dni, było tam tak okropnie, pełno cierpiących i przestraszonych zwierząt, wiedziałam, że weterynarz jest po to by pomagać, ale czułam strach kiedy do niego jechałam. Kilka dni po operacji Susan i jej matka zabrały mnie do domu. "Noga musi teraz odpoczywać" - powiedział. Weterynarz podając matce Susan kartkę z lekami którymi możemy wykupić w recepcji i powiedział także, że wypożyczy nam specjalny wózek rehabilitacyjny, żebym mogła normalnie wychodzić na spacery. Susan wieczorem wzięła mnie do parku na spacer. Siadła na ławce, a ja na ziemi patrząc jak inne psy bawią się i ganiają za piłką. Położyłam pysk na kolanach Susan i trzymałam go tam około 5 minut gdy poczułam, aż ona wstaje i przywiązuje smycz do ławki, po czym kieruje się w stronę toalety. W krzakach coś się poruszyło, obróciłam głowę i zobaczyłam wyskakującego na drogę psa.
- Hej - powiedział pies.
- Hej jestem Ritta, a ty? - odpowiedziałam.

KTO DOKOŃCZY?