Od Nairy CD. Rosco

Zamknęłam oczy. Chwyciłam się prawą łapą za głowę i skuliłam. Słowo "przepraszam" wydobyło się z mojego pyszczka natychmiast. Używałam go rzadko. Dlaczego teraz? Uh... nie wiem...
- Okey, spoko... Jestem Rosco, a ty?
Podniosłam głowę. Przede mną stał przystojny owczarek szwajcarski. Uśmiechnął się lekko. Zarumieniłam się.
- N... Nairamdali... - wydukałam.
Rosco podał mi łapę i pomógł wstać.
- Długie to imię, są jakieś skróty? - zaśmiał się.
- Tak. Możesz mi mówić Naira - uśmiechnęłam się choć to nie w mojej naturze. - Co tak właściwie robisz?
- Miałem zapytać o to samo. Spaceruję.
- Mogę iść z tobą? - zapytałam nieśmiało.
- Hmm... tak. Czemu nie?
Przystąpiłam do psa. Poszliśmy... Ślady łap odbijały się na śniegu. Przez krótką sierść zaczęło robić mi się zimno.
- Długo jesteś w sforze? - zapytałam.
- Mhm - zamruczał i pokiwał głową. - A ty?
- Nie. Nie dawno dołączyłam.
Nagle zatrzymaliśmy się. Byliśmy na końcu lasu. Tu zaczynało się miasto. Usiadłam.
- Idziemy tam? - spojrzałam na psa.
- A chcesz iść?
- Dla mnie to bez znaczenia.
Pies uśmiechnął się i wszedł na chodnik. Zatrzymał się na krawędzi ulicy. Wstałam i potruchtałam do niego. Przeszliśmy pośpiesznie przez ulicę. Biegliśmy chodnikiem. Ludzie mijali nas. Niektórzy spoglądali na nas obojętnie.
- Głodna jestem - mruknęłam.
Pies zatrzymał się przy przystanku autobusowym.
- Zaczekaj na mnie - uśmiechnął się.
Ponownie usiadłam. Rosco podszedł do jakiegoś dziecka z kanapką i wybłagał kawałek. Przyniósł mi go.
- Heh... dzięki - zaśmiałam się. Zjadłam kawałek kanapki. - Gdzie idziemy? - zapytałam.

Rosco? Brak weny...