Saba poszła do domu. A ja tak stałem na ośnieżonej ulicy z czekoladkami.
Aż tyle zrobiłem? Na serio? W sumie to... Jestem "przyzwyczajony" do
tego, że komuś pomagam, spędzam z kimś czas... Bo przecież każdego psa i
człowieka najbardziej uszczęśliwia... Niesienie radości... Aż mi się
głupio zrobiło. No, ale cóż. Czas z Sabą był bardzo miłe spędzony, nie
żałuję. Wziąłem czekoladki i potruchtałem do domu, gdzie czekała na mnie
Mathilde z jedzeniem. Zjadłem i poszedłem spać, ukrywając czekoladki
pod legowiskiem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
W komentarzach proszę nie zamieszczać kłamstw, przekleństw i niedotyczących sfory informacji. Jeśli nie należysz do bloga podpisz się "Nienależący do sfory", a jeśli należysz "~~Sibi*" lub "/Sibi*".
*Oczywiście imię swojego psa