- Czyli, że będziemy... rodzicami? - zapytał Axel.
- Yhym - Alpen pokiwała głową.
Ja tylko uśmiechnąłem się i powiedziałem:
- Gdzieś tyś był? Wiesz jak Alpen się o ciebie martwiła...
- No właśnie - obłożyła go śniegiem - Gdzieś ty był?!
- Ech wylądowałem w schronisku.
- Że co? - Krzyknęła Alpen
Axel zaczął powoli wstawać/
- Że to, że mnie złapali hycle i wpakowali do schroniska.
- A jak to się stało? - zniknął mi uśmiech z pyska.
- A więc tak... chodziłem jak zawsze o poranku po parku. Przysiadłem na ławce. Patrzyłem na inne psy bawiące się i ludzi bawiących się z nimi gdy nale podeszła do mnie mała grupka dzieci. Pomyślałem, że chcą się pobawić dlatego też zszedłem z ławki jednak oni... zaczęli mnie bić, kopać i szarpać. Uciekli dopiero wtedy kiedy odpędził ich jakiś nieznajomy pies. Podziękowałem mu jednak nie mógł być przy mnie zbyt długo. Wtedy zostałem sam. Poszedłem na chwilę do miasta po coś do jedzenia gdy nagle...
- Usłyszałeś syreny ich aut?
- Tak, a ty skąd wiesz?
- Bo wtedy też tam byłem, to znaczy nie widziałem cię, jednak widziałem jak zabierają psy z ulicy. Wtedy uciekłem. Nie wiedziałem, że ty też się tam znajdziesz.
- No tak, ale było i minęło. Nie ma się czym przejmować.
- Jak to nie ma się czym przejmować?! - powiedziała zirytowana Alpen - Trzeba powiadomić wszystkie psy ze sfory, aby uważały!
- Axel, Alpen ma rację
- O...ok.
- Skarbie idź odpocząć do domu.
- Dobrze - pocałowali się. Axel odszedł, a Alpen powiedziała:
- ...
Alpen?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
W komentarzach proszę nie zamieszczać kłamstw, przekleństw i niedotyczących sfory informacji. Jeśli nie należysz do bloga podpisz się "Nienależący do sfory", a jeśli należysz "~~Sibi*" lub "/Sibi*".
*Oczywiście imię swojego psa